No Tomorrow

 Watch the sunrise one day at a time
No one ever said they are sorry for the fact there is no tomorrow...

No Tomorrow - Uitzichtloos

Hoofdstuk 1 - No Tomorrow


Een verre echo galmt in het onderbewustzijn. “Ja hij is daar ga maar naar hem toe”. Wie is dat in godsnaam? Het is de opmerking of de piep waar ik wakker van word. Het is nooit helemaal duidelijk hoe dat werkt met dromen. Ik kijk op de klok. Het is nog geen eens middaguur. Draai je maar weer om.

De volgende ontwaking komt door een wekker op de tonen van Nick Cave and the Bad Seeds:

~O Children~ 

 ~Lift up your voice, lift up your voice~ 

 ~O Children~ 

 ~Rejoice, rejoice~

Ik druk het alarm weer uit. Ik snap niet waarom de wekker afgaat. De wekker gaat nooit af, want daar is helemaal geen reden toe in Amsterdam.

Ik had slecht geslapen. Tot diep in de nacht had ik nog een telefoongesprek gevoerd dat ik eigenlijk niet had moeten voeren.

“Je blijft altijd het vriendje waarvan ik hoopte dat het zou gaan werken Xedric. Maar die fucked up issues van ons. Het is beter zo. Tot over dertig jaar als we elkaar weer random tegen komen”
Dit was de laatste keer spraken we af, voorlopig. Zowel het telefoongesprek als de dag deed mij veel. Een goed teken, want als ik wat voelde, positief of negatief, dan was ik weer aan de betere hand.
De mentale staat van de nachtbrakers verkeerden in twee totale uiterste. Of dat van het slachtoffer of dat van de hemelbestormer. De afgelopen week was het weer de slachtofferrol. Het enige wat ik daarmee kon doen was zielloos op bed blijven liggen en mijzelf blijven verdoven. Met virtuele entertainment en met Brand. Niet het biermerk Brand. Dat was niet meer verkrijgbaar en overigens toch nooit te zuipen. Maar Brand X: Extra Low Carb. Een chemische drinkbare mix die overgevoelige zintuigen doofde.

Het slachtofferen was een onderdeel van een cyclus. De overdaad aan prikkels in combinatie met teveel plastic rotzooi dat anno 2020 voor voeding door moest, pakte slecht uit op de gemiddelde nachtbraker. Het bioritme was chronisch van slag. Depressie steeg en de millennial zat stelselmatig niet lekker in zijn vel. De oudere generatie keek daar neerbuigend tegenaan en noemde het gekscherend: slachtofferen. Kortom we moesten ons niet zo aanstellen en eens een keer stoppen met op bed liggen. Dat eindeloze pulp kijken op die virtuele brillen en dat Brand X nuttigen was nergens goed voor. Dat patroon ging soms dagenlang door. Maar niets was zo erg als de keerzijde. De high. De revolte! Dan kwam de hemelbestormer naar boven.

Waar droom je over als je niks meemaakt? Gek genoeg vannacht weer hele intense dingen. Maar wist ik het nu nog goed na te produceren? Er waren alweer wat slaapuren overheen gegaan toen er op de deur gebonkt werd. Waarom? Visite had ik nooit.